poniedziałek
21.05.2012

15:52

Gminny Ośrodek
Pomocy Społecznej
w Dobrzeniu Wielkim
ul. Namysłowska 28
46-081 Dobrzeń Wielki
tel./fax (77) 40 32 550,
(77) 46 96 517



Nasze linki:


www.dobrzenwielki.pl www.mps.gov.pl www.dobrzenmaly.pl www.swierkle.pl www.abc.com.pl

użytkownicy:

• Aktualności
• Zadania GOPS
• Formularze
• Pytania i Odpowiedzi
• Kontakt

Wyroki

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Sygnatura II SA/Gd 892/98
Data wydania 2000-03-29

Skład orzekający:
Majewska Adelajda
Orłowska Anna
Zientara Wacław /sprawozdawca/

Akty prawne powołane w orzeczeniu:
Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 art. 36 ust. 1
Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm. art. 86

Przedmiot:
Pomoc społeczna
Dowodowe postępowanie

TEZY

Jeśli w sprawie z zakresu pomocy społecznej szczególny dowód w postaci wywiadu środowiskowego nie wyjaśnia wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do jej rozstrzygnięcia, wówczas poprzez art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 ze zm./ należy wykorzystać środki dowodowe przewidziane kodeksem postępowania administracyjnego, nie wyłączając ostatecznego dowodu jakim jest przesłuchanie strony.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Małgorzaty P. na decyzję Wojewody B. z dnia 1 kwietnia 1998 r. (...) w przedmiocie zasiłku stałego uchyla zaskarżoną decyzję.

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją Wojewoda B. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia 3 marca 1998 r. (...), którą odmówiono Małgorzacie P. przyznania zasiłku stałego.

Wojewoda, w ślad za organem I instancji nie kwestionował, że adresatka decyzji i zarazem odwołująca, jest osobą opisaną w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /ówczesny t.j. Dz.U. 1993 nr 13 poz. 60 ze zm. - dalej ustawa o pomocy społecznej/, ale tak samo jak organ I instancji stał na stanowisku, że w sprawie zaszły warunki przewidziane w art. 1 ust. 3 tej ustawy.

Miało to wynikać z faktu, iż ubiegająca się o pomoc nie zamieszkuje w lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały. W lokalu tym przebywa jej siostra z dwojgiem dzieci. Ona zaś z córką Ewą, urodzoną 12 czerwca 1997 r. zamieszkała u ojca dziecka i prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe.

Okoliczność wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego z ojcem dziecka - Mateuszem W. ustalono na podstawie jego oświadczenia z 23 lutego 1997 r. Z kolei zaś na podstawie nie określonej bliżej notatki informacyjnej ustalono, że dochody rodziny przekraczają poziom uprawniający do przyznania zasiłku stałego.

Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji zwracał uwagę na treść art. 45 ustawa o pomocy społecznej i stwierdził, iż przepis ten wraz z cytowanym art. 1 ust. 3 nakładał na wnioskodawczynię obowiązek współdziałania z organem I instancji w zbieraniu materiału umożliwiającego ocenę sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawczyni. Ta z obowiązku tego nie wywiązywała się, a nawet przeciwnie, utrudniała postępowanie dowodowe poprzez odmowę przedstawienia dowodów dokumentujących dochody konkubina.

Małgorzata P. w skardze do sądu administracyjnego powtarzała swe twierdzenia jakie zgłaszała w toku całego postępowania administracyjnego - począwszy od wniosku o przyznanie zasiłku stałego, jaki złożyła 20 listopada 1997 r.

Pomijając niesporne w sprawie okoliczności - brak własnych dochodów i konieczność sprawowania opieki nad córką Ewą, której stan zdrowia daje uprawnienie do zasiłku pielęgnacyjnego - /art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych i pielęgnacyjnych - Dz.U. 1995 nr 4 poz. 17 ze zm./ - skarżąca twierdziła, iż ustalenia organów obu instancji co do jej sytuacji życiowej nie mają w niczym oparcia.

Od grudnia 1997 r. bowiem nikt z pracowników socjalnych organu I instancji nie kontaktował się z nią, ani nie próbował przeprowadzić z nią wywiadu środowiskowego.

W dwu dalszych pismach procesowych /z dnia 20 czerwca 1998 r. i 17 marca 2000 r./ skarżąca przyznawała, iż sporny zasiłek, a także zasiłki rodzinny i pielęgnacyjny, zostały jej przyznane z dniem 1 czerwca 1998 r. decyzjami organu I instancji z 5 i 8 czerwca 1998 r. Decyzje te jednak nie zaspokajają jej roszczeń, bowiem w okresie od dnia złożenia wniosku, do dnia przyznania jej zasiłku, nie miała środków do życia, utrzymywała się za środki pożyczone od osób fizycznych i dotąd pożyczki te spłaca.

Wojewoda w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie w tym wyjaśniono nadto podstawę do przyznania zasiłku z dniem 1 czerwca 1998 r. Miało nią być zaprzestanie zamieszkiwania z konkubinem.

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, albowiem zaskarżona decyzja zapadła z takim naruszeniem przepisów prawa procesowego, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie rozważań Sądu podkreślić należy, iż zasiłek stały zgodnie z konstrukcją art. 27 ustawy o pomocy społecznej nie jest świadczeniem uznaniowym i przysługuje z chwilą zaistnienia warunków opisanych w tym przepisie, przy braku negatywnej przesłanki z art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Stąd fakt, że w później wszczętym postępowaniu skarżąca uzyskała sporny zasiłek począwszy od 1 czerwca 1998 r. staje się bezprzedmiotowy dla rozstrzygnięcia w sprawie.

Późniejsze jednak przyznanie zasiłku ma istotne, choć pośrednie znaczenie dla oceny ustaleń organów w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja. Wynika z tego bowiem, iż jedyną przeszkodą do wcześniejszego uwzględnienia żądania skarżącej było jej zamieszkiwanie /a właściwie pobyt/ w lokalu, w którym mieszka ojciec jej dziecka.

Fakt ten dla organów obu instancji stanowił przesłankę do uznania, że Małgorzata P. i Mateusz W. wraz ze wspólnym dzieckiem oraz z dwojgiem dzieci Mateusza W. są rodziną w rozumieniu art. 2a ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej Z kolei zaś odmowa złożenia oświadczenia o dochodach przez Mateusza W. miała uzasadniać negatywną w stosunku do wniosku decyzję.

Na marginesie można tylko zauważyć, że w stanie ustalonym w zaskarżonej decyzji, decyzja odmowna winna szukać swej podstawy w art. 43 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, a nie w art. 1 ust. 3 i art. 45 regulujących inne obowiązki osób, już korzystających z pomocy społecznej.

Wracając jednak do zasadniczej i spornej w sprawie kwestii stwierdzić trzeba brak dostatecznego wyjaśnienia, czy Małgorzata P. i Mateusz W. w okresie od 19 listopada 1998 r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji byli osobami pozostającymi w faktycznym związku, wspólnie zamieszkującymi i wspólnie gospodarującymi.

Zaskarżona decyzja zapadła po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji. Było to wynikiem uprzedniej decyzji Wojewody z dnia 30 stycznia 1998 r. uchylającej na skutek uwzględnienia odwołania Małgorzaty P. pierwszą decyzję Kierownika MGOPS odmawiającą przyznania zasiłku stałego. Wówczas Wojewoda uznał, że ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji jest konieczne wobec niewyjaśnienia charakteru wspólnego zamieszkiwania wnioskodawczyni z Mateuszem W.

W toku ponownego rozpoznania pracownicy socjalni przeprowadzili w mieszkaniu Mateusza W. rozmowę z Małgorzatą P. Ta wyjaśniła im, że istniejące konflikty z Mateuszem W. spowodowane są brakiem po jej stronie jakichkolwiek dochodów /"chodzi o pieniądze"/ i złożyła pisemne oświadczenie o następującej treści "przebywam tymczasowo u ojca dziecka dlatego, że córka poważnie choruje, tylko on się nami zaopiekował (...) nie posiadam żadnych środków na własne utrzymanie".

Mateusz W. w piśmie z dnia 23 lutego 1998 r. nazwał Małgorzatę P. lokatorem i stwierdził, iż nie ma obowiązku utrzymywania jej, z obowiązków zaś wobec dziecka wywiązuje się /z innych materiałów w sprawie wynika, iż dobrowolnie płaci alimenty na dziecko w wysokości 150 zł miesięcznie/. W dniu 25 lutego 1998r w siedzibie organu złożył oświadczenie o odmowie przedstawienia dokumentów na okoliczność własnych dochodów i dochodów pozostałych członków rodziny /dzieci/.

Na tle tak zebranego materiału, w tym i wywiadu środowiskowego z dnia 20 listopada 1997 r., nie sposób ustalić, czy pobyt Małgorzaty P. w mieszkaniu Mateusza W. czynił uzasadnionym przypisanie tym osobom wraz z dziećmi przymiotu rodziny w rozumieniu art. 2a ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

Celem tego przepisu jest, gdy uwzględni się dwa dalsze jego punkty /pkt 2 i 2a/ między innymi wyeliminowanie przypadków kierowania pomocy do osób osobiście pozbawionych dochodu, lecz żyjących w rodzinie, której członkowie uzyskują dochody przekraczające poziom określony w art. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Zgodzić się trzeba, że instytucja rodziny funkcjonująca tylko w obrębie przepisów o pomocy społecznej nie jest określona w sposób ostry, skoro do członków rodziny włącza osoby niespokrewnione pozostające w faktycznym związku. Taka konstrukcja prawna, podyktowana względami celowościowymi nie tylko nie podlega ocenie Sądu i nie jest sprzeczna z zasadami konstytucyjnymi, ale i zasługuje, z przyczyn wcześniej przytoczonych na społeczną akceptację. Jednocześnie jednak nakłada na organy pomocy społecznej szczególne obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego.

Opisany w art. 2a ust. 1 ustawy o pomocy społecznej związek osób niespokrewnionych odpowiada językowemu znaczeniu słowa - konkubinat. Wspólne zamieszkiwanie i gospodarowanie w istocie bowiem oznacza to samo co w słownikowych określeniach ujmowane jest jako trwałe pożycie.

Elementem składającym się na trwałość zawsze będzie zamiar nie określonego w czasie pożycia.

Zatem tylko ustalenie zamiaru pozwala rozdzielić wspólny pobyt dwojga ludzi przeciwnej płci od konkubinatu, który ustawa o pomocy społecznej traktuje jako rodzinę. Dla wyjaśnienia charakteru wspólnego pożycia z zasady nie będzie wystarczał szczególny dowód przewidziany w ustawie, jakim jest wywiad środowiskowy. Wkroczyć trzeba bowiem w najbardziej intymną sferę życia człowieka, a wówczas praktycznie jedynym przydatnym środkiem dowodowym stają się zeznania osoby ubiegającej się o pomoc.

Zresztą tak stanowią przepisy prawa.

Jeśli w sprawie z zakresu pomocy społecznej szczególny dowód w postaci wywiadu środowiskowego nie wyjaśnia wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do jej rozstrzygnięcia, wówczas poprzez art. 36 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej należy wykorzystać środki dowodowe przewidziane kodeksem postępowania administracyjnego, nie wyłączając ostatecznego dowodu jakim jest przesłuchanie strony /art. 86 Kpa/.

W tej konkretnej sprawie obok przesłuchania skarżącej w trybie art. 86 Kpa uzasadnione będzie przesłuchanie Mateusza W. jako świadka.

Dopiero bowiem na tle zeznań tych osób będzie możliwa ocena wszystkich innych okoliczności sprawy zewnętrznie sugerujących istnienie konkubinatu. W każdym razie nie można, jak to zrobił organ odwoławczy, wyciągać wniosków w tym przedmiocie z notatki urzędowej pracownika socjalnego z rozmowy przeprowadzonej z Mateuszem W. /"jednoznacznie nie zaprzeczył, że prowadzą wspólnie (...) gospodarstwo domowe"/.

Z przytoczonych względów zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji wyroku.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zbierania danych dotyczących zdrowia wnioskodawcy w wywiadzie środowiskowym

Sygnatura: II SA 401/00

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2001 r.

Ośrodek pomocy społecznej przyznający świadczenia warunkowane stanem zdrowia wnioskodawcy ma prawo zbierać /przetwarzać/ informacje dotyczące jego zdrowia.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Danuty M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie ochrony danych osobowych - oddala skargę.

Uzasadnienie:

Skarżąca do 1 grudnia 1997 r. korzystała ze świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej Urzędu Gminy w W. W toku rozpoznawania wniosku o przyznanie zasiłku okresowego Ośrodek Pomocy Społecznej dokonał ustaleń dotyczących stanu jej zdrowia uzyskując zaświadczenie lekarskie z Przychodni Rejonowej i Poradni Zdrowia Psychicznego w W. Z braku współdziałania skarżącej z pomocnikami socjalnymi i dokonanej odmowy podjęcia pracy, Ośrodek Pomocy Społecznej odmówił przyznania tego zasiłku, a jego decyzja była oceniana w postępowaniu odwoławczym i przed NSA.

Skarżąca wystąpiła do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ze skargą na niezgodne z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanie jej danych osobowych przez Ośrodek Pomocy Społecznej w (...).

Generalny Inspektor decyzją z 10 stycznia 2000 r., wydaną w trybie art. 127 par. 3 Kpa, utrzymał w mocy swoją decyzję z 23 listopada 1999 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącej o nakazanie zaprzestania przetwarzania przez Ośrodek Pomocy Społecznej danych o stanie jej zdrowia. W uzasadnieniu decyzji posłużono się m.in. następującą argumentacją:

(...) Informacje o stanie zdrowia są danymi chronionymi przez ustawę o ochronie danych osobowych. Ich przetwarzanie jest dopuszczalne jedynie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 27 ust. 2 ustawy, m.in. gdy przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą i stwarza pełne gwarancje ich ochrony.

Ośrodek Pomocy Społecznej jest uprawniony do zbierania informacji o osobie ubiegającej się o przyznanie pomocy społecznej, w tym danych o jej stanie zdrowia. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 ze zm./ do postępowania w sprawie świadczeń pomocy społecznej stosuje się przepisy Kpa ze zm. wynikającymi z tej ustawy. Warunki udzielania takiej pomocy zostały określone m.in. w art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 3 na zasadach określonych w ustawie, pomocy udziela się osobom i rodzinom, w szczególności z powodu długotrwałej choroby. Z kolei przepis art. 31 ust. 1 powyższej ustawy uzależnia przyznanie zasiłku okresowego z pomocy społecznej m.in. od długotrwałej choroby, czy też braku możliwości zatrudnienia.

Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem przyznania renty socjalnej, wymaga przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 24 lipca 1997 r. w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego /rodzinnego/, wzoru kwestionariusza wywiadu oraz oświadczenia o stanie majątkowym, rodzaju dokumentów wymaganych do przyznania renty socjalnej, a także wzoru legitymacji pracownika socjalnego /Dz.U. nr 93 poz. 570 ze zm./. Wywiad środowiskowy przeprowadza pracownik socjalny. Zgodnie z par. 2 rozporządzenia w toku wywiadu ustala się sytuację osobistą i majątkową osoby lub rodziny ubiegającej się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej oraz powody ubiegania się o te świadczenia.

Podstawę do przetwarzania danych o stanie zdrowia stanowią również przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego /Dz.U. nr 111 poz. 535 ze zm./. W świetle art. 50 ust. 1 tej ustawy osoby wykonujące czynności wynikające z tej ustawy są obowiązane do zachowania w tajemnicy wszystkiego, o czym powezmą wiadomość w związku z wykonywaniem tych czynności. Od obowiązku zachowania tajemnicy osoby te są zwolnione w stosunku do osób współuczestniczących w wykonywaniu czynności w ramach pomocy społecznej, w zakresie w jakim jest to niezbędne. Problem rzetelności wystawionego zaświadczenia, trafności postawionej diagnozy nie leży w zakresie kompetencji Generalnego Inspektora.

Z powyższego wynika, że Ośrodek Pomocy Społecznej dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania musi podejmować określone w przepisach czynności, również z własnej inicjatywy, mające na celu ustalenie prawa danej osoby do otrzymania pomocy społecznej i jej wysokości. Jeżeli prawo uzależnia udzielenie pomocy od stanu zdrowia, a tak stanowi ustawa o pomocy społecznej, to Ośrodek Pomocy Społecznej musi zebrać informacje na ten temat, aby stwierdzić, czy dana osoba spełnia ustawowe wymogi uprawniające ją do uzyskania takiej pomocy. Zbierając dane osobowe Ośrodek Pomocy Społecznej działa zatem na podstawie przepisów prawa. Osoba składająca wniosek do Ośrodka Pomocy Społecznej może więc otrzymać pomoc w przypadku zaistnienia przesłanek opisanych w ustawie, takich jak np. długotrwała choroba czy też uzyskiwanie odpowiednich dochodów. Okoliczności te muszą zostać udowodnione na zasadach określonych w przepisach Kpa, np. w przypadku stanu zdrowia poprzez przedstawienie zaświadczenia lekarskiego o odpowiedniej treści.

Przekazanie zebranych informacji i akt wojewodzie i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wskutek wniesienia odwołania i skargi podlega pod przepisy procedur administracyjnych, które jako przepisy szczegółowe regulują postępowanie w tym zakresie.

Skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji uchybienia formalne polegające na pominięciu przepisów prawa materialnego zezwalających w jej sprawie Ośrodek Pomocy Społecznej na przetwarzanie jej danych osobowych. W ocenie Generalnego Inspektora powyższe uchybienie decyzji organu I instancji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż sama sentencja była słuszna i znajduje oparcie w obowiązującym stanie prawnym.

W skardze do NSA skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem i uzasadnieniem decyzji. W obszernych wywodach dowodziła, że dane dotyczące jej stanu zdrowia są przede wszystkim nieprawdziwe dlatego, że nie ma odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego przypisywane jej dolegliwości zdrowotne. Opinie o stanie zdrowia wydano bez udziału lekarza internisty. Również przy sporządzaniu wywiadu środowiskowego jego część poświęcona stanowi zdrowia nie określa podstaw i źródeł dokonanych ustaleń. Bezpodstawne są też stwierdzenia Ośrodka Pomocy Społecznej o braku zainteresowania z jej strony podjęciem pracy. Zdaniem skarżącej Generalny Inspektor powinien w tej sprawie zastosować przepisy ustawy o ochronie danych osobowych i nakazać zaprzestanie przetwarzania danych osobowych o stanie jej zdrowia. (...).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Obawy skarżącej, dotyczące niezgodnego z prawem przetwarzania jej danych osobowych, okazały się bezpodstawne. Generalny Inspektor w ostatnich dwóch decyzjach przedstawił obszerne motywy, łącząc wzorowo wnikliwość ocen ze specyficzną naturą danych o stanie zdrowia obywatela eksponowaną w art. 27 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych i art. 50 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Aby nie powtarzać argumentacji podanej w sposób wyczerpujący przez Generalnego Inspektora, sąd ograniczył się tylko do zaznaczenia najważniejszych wniosków.

Przede wszystkim do rozpoznawanej sprawy mają zastosowanie przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, gdyż jej art. 7 pkt 2 przez przetwarzanie danych rozumie nie tylko ich zbieranie, lecz także przechowywanie i udostępnianie, co następowało już po jej wejściu w życie. Ponadto Generalny Inspektor, jak to eksponowano w jego decyzjach, nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami.

Stosownie do art. 2, art. 3, art. 31 i art. 36 ustawy o pomocy społecznej Ośrodek Pomocy Społecznej nie tylko mógł, lecz był zobowiązany do zebrania informacji o stanie zdrowia skarżącej na potrzeby rozpoznawanej sprawy o przyznanie jej zasiłku okresowego, posługując się znanymi Kpa środkami dowodowymi i wykorzystując, dopuszczony w takiej sytuacji przepisami powołanego rozporządzenia z dnia 24 lipca 1997 r., wywiad środowiskowy. Prawidłowość dokonanych ustaleń i legalność wydanych orzeczeń była oceniana w postępowaniu odwoławczym i sądowym wskutek czynności procesowych skarżącej. W świetle tych ocen nie było podstaw do uznania skarżącej za osobę niezdolną do pracy i przyznania zasiłku okresowego, wskutek czego odmienna ich interpretacja, eksponowana w skardze, nie jest uzasadniona.

Sąd wreszcie, za zgodą stron, zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej o nadesłanie pełnych akt sprawy dotyczącej skarżącej i sprawdził, czy są w nich dowody bądź informacje świadczące o ich udostępnieniu podmiotom do tego nieuprawnionym.

Okazało się, że wykorzystywano je tylko w postępowaniach odwoławczych i nadzorczych /przez wojewodę/, przez organy Prokuratury i Naczelny Sąd Administracyjny - zawsze w ramach stosownych procedur. Nie było więc dotychczas powodów uzasadniających skorzystanie przez Generalnego Inspektora z przysługujących mu uprawnień zapewniających realizację przepisów ustawy o ochronie danych osobowych.